Półwysep
Apeniński ze swą starożytną historią Rzymskiego Imperium posiada do dziś wiele
miejsc, które o tej odległej przeszłości przypominają. Jedno z nich leży
niedaleki Rimini – kurortu nad Morzem Adriatyckim, więc będąc w okolicy warto
je odwiedzić. To nieduża enklawa na terenie Włoch – najstarsza, istniejąca do
dziś, republika świata – San Marino! Według starożytnych przekazów założył ją na
stokach apenińskich gór św. Maryn, uciekając przed religijnymi prześladowaniami
strasznego cesarza Dioklecjana. Było to w 301 roku, kiedy na zachodnim stoku
najwyższej z siedmiu okolicznych gór, na górze Monte Titano, założył pustelnię
i pobudował małą kapliczkę. Potem zbudował w tym miejscu ośrodek klasztorny dla
współwyznawców, który później rozwinął się w osadę, potem w miasto, by w końcu
stać się całym państwem – autonomiczną republiką, która od wieków tę autonomię
pielęgnuje.
 |
|
Dziś Republika San Marino to dziewięć miast położonych w górzystym terenie pasma
Apeninów, które zamieszkuje ok. 30 tyś. mieszkańców. Jej stolica, o tej samej
nazwie, leży najwyżej, właśnie na zachodnim stoku starożytnego miejsca św.
Maryna – Monte Titano, na wysokości 749 metrów n.p.m. Z daleka wygląda, jakby
była do niego przyklejona! Klimat jaki tu panuje oraz bliskość morza i gór,
powodują, że występują tu często mgły, które dodają stolicy tajemniczości i
szczególnego uroku. Tak było też podczas mojej ostatniej wizyty w tym mieście.
 |
|
 |
|
 |
|
Można się
tu dostać szosą lub kolejką linową. I w pierwszym, i drugim przypadku dostępujemy
niesamowitych widoków. Kiedyś, latem wjeżdżałam kolejką, a ostatnio autokarem,
który z trudem poruszał się po serpentynowych drogach, wśród dość gęstej
zabudowy. Od czasu do czasu, między zabudowaniami pojawiała się zielona góra,
przysłonięta w wyższych partiach mgłą. Kiedy ją przejechaliśmy, powitało nas
słońce. Autokar został na parkingu (których tu sporo) i można było zacząć
spacer po tym średniowiecznym miejscu, którego odległa historia wychyla się z
każdego zakątka.
 |
|
 |
|
Niesamowita
zabudowa, położona na różnych wysokościach górskiego stoku sprawia, że
mieszkający tutaj Sanmaryńczycy muszą posiadać dobrą kondycję, aby pokonywać
codziennie ulice pod górkę i setki schodów, by dostać się do pracy lub domów.
Dla mnie, przebywającej tu kilka godzin, miało to niesamowity urok, ale tak
codziennie?! Spacer między zabudowaniami miasta, tymi średniowiecznymi i tymi
nowszymi stylizowanymi na nie, dostarcza niezapomnianych wrażeń i sprawia, że
czuję się tak, jakbym przeniosła się w czasie. Niesamowite!
A widoki
po prostu zwalają z nóg! Kiedy przeciera się mgła, ponad czerwonymi dachami
domów, widać położone niżej miasteczka, wstęgi szos i rzek, zielone wzgórza
porośnięte winnicami i góry. Nie widziałam tylko morza. Stałam tak i chłonęłam
krajobrazy!
Miasto
otoczone jest średniowiecznymi murami obronnymi z wieżami i basztami, a
wewnątrz podziwiam równie stare place, z pięknymi pałacami i domami. Będąc tu
nie sposób pominąć najważniejszej świątyni sanmaryńskiej – klasycystycznej Bazyliki
św. Maryna, zbudowanej w XIX wieku na ruinach poprzednich. Znalezione w tym
miejscu relikwie świętego spoczywają właśnie w tej świątyni. Obok romańska
pozostałość – zbudowana w 6oo-tnym roku masywna dzwonnica.
Dalej,
przy Piazza della Liberta (Placu Wolności) mieści się piękny, gotycki ratusz
Palazzo Pubblico, z wieżą zegarową, zbudowany w XIV wieku. Jest to siedziba
rządu, którym od wieków kierują zawsze dwaj kapitani–regenci zmieniający się co
pół roku, a wybierani spośród rodowitych mieszkańców republiki. Ciekawe! I
sprawdza się, bowiem państewko cały czas funkcjonuje całkiem nieźle.
Spacer
krętymi, często wąskimi i stromymi uliczkami prowadzi nas do najbardziej
pocztówkowego miejsca w mieście. Oto na najwyższym szczycie stoją malownicze
trzy wieże trzech twierdz, które połączono murami obronnymi wijącymi się na
stokach. Najwyższa – La Rocca o Guaita zbudowana została w XI wieku wprost na
podłożu skalnym. I stoi do dziś, robiąc wrażenie i przywołując turystów
(zresztą skutecznie), bowiem połowa dochodu San Marino pochodzi właśnie z
turystyki.
A turyści
zostawiają kasę: podczas zwiedzania muzeów, w lokalach i na zakupach (strefa
wolnocłowa, bez podatkowa). Najczęściej kupowane są wina i alkohole, w tym
produkowane z miejscowych winogron, których duże plantacje widać na stokach
okolicznych gór. Poza tym wyroby skórzane i perfumy oraz „mydło i powidło”.
Podobno taniej, ale ja nie wyjeżdżam na zakupy! A miasto przypadło mi do gustu.
Jest piękne, a te niesamowite widoki… Bajeczne!
 |
| NO I TE PIĘKNE, NIESAMOWITE SZYSZKI... |
