Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wyspy Kanaryjskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wyspy Kanaryjskie. Pokaż wszystkie posty

15 lipca, 2018

Zagubiona w górach wioska MASCA.

MASCA to maleńka wioska, w której mieszka około stu osób i liczy 80 zabudowań. Leży na Teneryfie, jednej z Wysp Kanaryjskich, na zboczach gór TENO i jest tak niedostępnie i urokliwie położona, że nazywa się ją kanaryjskim Machu Picchu.




Napisałam, że jest zagubiona w górach oraz że jest niedostępna, choć to nie do końca prawda! Owszem, była do lat 60-tych ubiegłego wieku i można było się tam dostać tylko na pieszo przez wysokie góry albo wąwozem od strony morza. Potem zbudowano szosę, która wije się wśród górskich zboczy i jest wyzwaniem dla jadących nią kierowców. Pewnie była też wyzwaniem dla jej budowniczych! Jest wąska i serpentynowo opada w dół, trzeba uważać na każdym zakręcie, aby nikogo nie zahaczyć albo nie stoczyć się w dół.  Ale za to ukazują się nam niesamowite widoki, za każdym zakrętem coraz ładniejsze!








Dookoła są skaliste góry, na wprost między nimi, za wąwozem, widać kawałek błękitnego oceanu, a w dole kaskadowo, na zboczach gór położona jest MASCA. Zbudowana w stylu kanaryjskim, z białymi domkami z kamienia wulkanicznego i czerwonymi dachami, otoczona piękną zielenią wygląda trochę, jakby czas się tu zatrzymał. Podczas naszej wizyty opadała jeszcze mgła dodając jej tym tajemniczości.






Od głównego placu, przy którym stoi XVIII-wieczny kościół Niepokalanego Poczęcia, przez wioskę prowadzi w dół kamienna dróżka i trzeba nią przejść, aby zobaczyć cudne widoki z jej końca. Niestety dalsza część wąwozu, do oceanu, jest zamknięta od tego roku dla turystów.


OGROMNY FIKUS NA GŁÓWNYM PLACU.





Niewielkie domki z ogródkami, które położone są tarasowo na zboczach, na tle majestatycznych gór, to wspaniały widok. Wszędzie drzewa palmowe, migdałowe i pomarańczowe, aloesy, opuncje i kolorowe kwiaty. W dodatku ta wspaniała cisza i spokój. Gdy podniesiemy w górę wzrok, to widać wijącą trasę, którą przyjechaliśmy. Wytyczają i zabezpieczają ją białe słupki umieszczone na całej jej długości. Niesamowite pejzaże!




Ponieważ mieszkańcy żyją głównie z turystyki są tu niewielkie restauracje, pensjonaty oraz sklepiki z miejscowymi i kanaryjskimi wyrobami. Można kupić tu miód i wina palmowe, dżem z opuncji, krem aloesowy czy kanaryjską pyszną czekoladą z gofio (gofio to miejscowa mąka z prażonych zbóż). Tutaj też pierwszy raz w życiu jadłam owoce nieśplika japońskiego. To nieduże, soczyste, żółte owoce z wieloma pestkami o bardzo dobrym, orzeźwiającym smaku.


















Widoki zapierają dech w piersiach, nie można się napatrzeć! Cieszę się, że zobaczyłam to unikalne miejsce. Chciałoby się jeszcze tu zostać i wyciszyć na dłużej, ale pora wracać! Czeka nas jeszcze wspinaczka samochodem tą serpentynową trasą w górę i powrót do hotelu. Teraz można powoli wracać do rzeczywistości...


10 lipca, 2018

Księżycowe krajobrazy Parku Narodowego Teide.

Narodowy Park Teide (Parque Nacional de las Canadas del Teide) leży na Teneryfie, na jednej z Wysp Kanaryjskich. Odwiedziłam go podczas tegorocznego wypoczynku na tej wyspie. I jest to stały punkt wycieczek podczas tutejszego pobytu. Dlaczego? Dlatego, że Teide jest jednym z największych czynnych wulkanów na świecie i widać go z daleka, już z okna samolotu. Kiedyś był kierunkowskazem dla żeglarzy, którzy uważali go za największą górę świata. Do dziś przyciąga swą wielkością i jasnym stożkiem. Wraz z otaczającymi go innymi wulkanami, kraterami i kalderą (równiną powybuchową) ma unikalny krajobraz oraz endemiczną faunę i florę. Dlatego to miejsce objęto ochroną i utworzono Park Narodowy. 





Jego wysokość to 3718 metrów n.p.m. i można na niego z łatwością się dostać. Na wysokość ok. 2300 metrów prowadzi szosa, po której wjeżdżają nawet autobusy. Jest tu restauracja i duży parking oraz punkty widokowe. A dalej, na wysokość 3500 metrów, wjeżdża Teleférico – kolejka linowa kursująca regularnie przy sprzyjającej pogodzie. Jednak, aby wejść na sam szczyt, musi być specjalne pozwolenie władz parku. Wulkan ma gigantyczny krater o średnicy 15 kilometrów i od zawsze budził respekt. Pierwotni mieszkańcy wyspy – Guanczowie nazywali go Piekielną Górą i uważali, że w jego wnętrzu mieszka duch zła, bo często wybuchał, a zastygłe formacje lawy przypominały diaboliczne stworzenia. I tak jest do dzisiaj – tajemniczość i piękno natury! 






Z Puerto de la Cruz wyjechaliśmy na wyprawę dżipami, które dość szybko pokonywały kolejne kilometry krętej trasy. Niebo było zachmurzone. Najpierw przejechaliśmy przez cudne, stare kanaryjskie miasteczko La Orotava, potem pokonaliśmy zielony las sosen kanaryjskich i przedarliśmy się przez warstwę białych, wilgotnych chmur, aż pojawiły się szczyty wulkanów i… słońce! Jakby inny świat! 








Na tej wysokości było jeszcze sporo roślinności, ale im wyżej, tym krajobraz stawał się coraz bardziej goły i naprawdę księżycowy. W miarę nabierania wysokości odczuwałam coraz bardziej zmianę ciśnienia, ku mojemu zdziwieniu, bowiem bywałam już na znaczniejszych wysokościach i nigdy nie było problemów ze zdrowiem. Teraz to chyba już oznaka zbliżającej się starości. No cóż! 








Po przyjeździe do stacji kolejki linowej i herbacie w lokalnej restauracji ciśnienie się wyrównało i mogłam odbyć spacer po okolicy, jednak na wjazd na wulkan się nie zdecydowałam. 






Podziwiałam widoki kolorowych gór i endemiczną roślinność kanaryjską: stokrotki z Teide, żółtą słomianą trawę, driakiew, makię, retamę z Teide, a przede wszystkim przepiękne, strzelające w niebo i rzucające się od razu w oczy - żmijowce rubinowe, które są bardzo miododajne, bo oblepione od góry do dołu pszczołami.






Różne kolory krajobrazu wynikają ze zróżnicowanego podłoża mineralnego i mogą być białe, żółte, pomarańczowe, czerwone, beżowe, brązowe, prawie czarne lub nawet niebieskawe. Widoki niesamowite! Wszędzie cisza, słyszałam tylko nawoływania zięby kanaryjskiej, ukrytej wśród gałęzi i trudnej do odszukania, ale się udało! No i jaszczurki, tych endemicznych kanaryjskich jest tu sporo. 






Następny punkt zwiedzania mieści się kawałek dalej u podnóża Teide i są to dziwnych kształtów, jakby wyrosłe na równinie, skały powulkaniczne z wtopionymi kawałkami różnych minerałów. Te dziwne twory mają swoje nazwy (w zależności od tego, co przypominają) i w dalszym ciągu zmagają się z naturą. Bardziej miękkie minerały są poddawane szybszej erozji, dzięki temu ich kształty są takie fantastyczne i ażurowe. Jest tu Boży Palec, Katedra czy Trzewiczek Królowej!














Teren jest zabezpieczony i pilnowany przez strażników parku, aby nie rozdeptano tego księżycowego i niepowtarzalnego miejsca. Jest też duży parking, bo turystów wielu oraz ładny hotel. A dalej, za nimi pole czarnej, zastygłej lawy, która swoimi jęzorami wdziera się między góry i pokrywa dolinę. To dopiero księżycowy krajobraz!!! Niesamowite widoki! 






Pełni wrażeń wróciliśmy do hotelu. To był wspaniały dzień, mimo mojej chwilowej, zdrowotnej niedyspozycji. Byliśmy nad chmurami, była piękna pogoda, a my podziwialiśmy cudne miejsca, których być może nie ma nigdzie indziej. I po to się żyje, wrażenia zostaną na całe życie!!! Pozostaną też zdjęcia, choć te nie oddają w pełni uroku Parku Narodowego Teide i otaczającej go przyrody!


02 lipca, 2018

Wymarzona wizyta w LORO PARK.

O LORO PARK na TENERYFIE słyszałam już wiele lat temu. Widziałam foldery i reklamy. I od tamtego czasu moim marzeniem było, aby go odwiedzić. A marzenia są po to, aby je spełniać! Więc przy okazji tegorocznych wakacji na tej Kanaryjskiej Wyspie (świadomie wybrana również ze względu na park), miałam możliwość je zrealizować. Świadomie wybrałam też PUERTO DE LA CRUZ, bo tu jest spełnienie mego marzenia.  



To utworzony w latach 70-tych prywatny park zoologiczno-przyrodniczy położony na obrzeżach miasta, do którego można dojechać kursującą co 20 minut żółtą kolejką. Najpierw utworzono tu tropikalny ogród, który był domem dla wielu gatunków papug (loro – papuga z hiszpańskiego), w tym gatunków zagrożonych wyginięciem. Odbywały się wtedy spektakle z ich udziałem, które do dzisiaj śmieszą odwiedzających (papuga na rowerze lub gasząca pożar). Teraz gatunków jest tu ponad 350, a prawie 4000 różnokolorowych papug. Można je podziwiać podczas pokazów w Pałacu Arabskim lub w olbrzymiej wolierze albo w mniejszych pomieszczeniach, ładnie wyposażonych i przygotowanych. Niektóre okazy można zobaczyć tylko tutaj!!!






PAŁAC ARABSKI.

SUFIT W PAŁACU ARABSKIM - NICZYM W DŻUNGLI!


Od tamtego czasu park się rozrósł i rozbudował. Można podziwiać tu wiele gatunków zwierząt, które umieszczone są w atrakcyjnych warunkach: między kolorową, egzotyczną roślinnością, wśród skał, pni drzew i zwisających lian oraz pośród strumyków wody. 










Zresztą park zachwyca już od wejścia. Powitały nas delfiny oraz pięknie przycięte, zielone figurki słoni na tle soczystej zieleni traw. Obiekty wejściowe to atrakcyjne domki w stylu tajskiej wioski, w których znajduje się kasa (w tym roku bilet - 37 euro, czyli dużo, ale zważywszy na ilość atrakcji do przyjęcia), punkty gastronomiczne oraz piękne muzeum z mnóstwem porcelanowych papug – bardzo ciekawe! Obok są stawy z tysiącami kolorowych karpi Koi. Tam też dostajemy mapkę parku, są one dostępne w wielu językach, ale niestety nie po polsku, choć Polaków było tam bardzo wielu. Chyba najwyższy czas to poprawić! Przechodzimy mostkiem nad stawami i potem można zagłębić się w dżunglę i zacząć zwiedzanie! 










Ponumerowane atrakcje i oznaczenia kierunków ułatwiają nam poruszanie się po tym pięknym i zadbanym obiekcie. Piękna zieleń, kwiaty, stoiska z pamiątkami, kafejki, a nawet centrum handlowe są ładnie wkomponowane w otoczenie. A między nimi wybiegi z wieloma egzotycznymi zwierzętami i ptakami: goryle, szympansy, małpki - marmozety z biało-czarnymi buźkami, mrówkojady, białe tygrysy (choć w ZOO safari w Borysewie jest ich więcej), jaguary, lwy, piękne czerwone pandy, ogromne żółwie z Galapagos, flamingi i wiele innych. 


















Po drodze odwiedzamy Planetę Pingwinów. To takie zaczarowane miejsce, w którym przenosimy się na biegun południowy otulony śniegiem. Za ogromną szybą stworzono tu warunki takie, jakie panują w ich naturalnym środowisku. Codziennie też pada tam śnieg. A podziwiać to wszystko można stojąc na platformie, która objeżdża dookoła tę białą krainę. 






Jednak największą atrakcją parku są wielkie baseny z widownią, w których odbywają się pokazy lwów morskich (podobne do fok, tylko z małymi uszami), delfinów i orek. Piękne, zadaszone obiekty gromadzą za każdym razem komplet oglądających. 




Pokazy z lwami morskimi były zabawne, na wesoło, widać też ogromne porozumienie z opiekunami. Piękne przedstawienie!




Delfiny, to perfekcja, mądrość, inteligencja, szybkość działania i wspaniała współpraca zespołowa zwierząt i ludzi. Wspaniały występ całej grupy delfinów butlonosych!




Pokaz z udziałem ogromnych orek też robi wielkie wrażenie. Ale podejście do nich już nie było tak braterskie, jak z poprzednimi zwierzętami. Trenerzy przytulają, głaszczą, nagradzają, ale jest w tym dystans i ostrożność. I nic w tym dziwnego! To przecież urodzeni zabójcy! Najwięcej radości przynosi oglądającym wyskok tego ogromnego zwierzęcia, choć wtedy siedzący najbliżej mogą wyjść z pokazu mokrzy.





Wspomnieć należy też o pięknych akwariach. Długi tunel pod wodą, z leniwie leżącymi nad głową rekinami i innymi egzotycznymi mieszkańcami wód już widziałam podczas odwiedzin w Oceanarium we Wrocławiu, jednak i tak robi duże wrażenie. Natomiast pozostałe akwaria mają tutaj niespotykane kształty, na przykład półokrągłe albo kilkupiętrowe cylindryczne z maleńkimi rybkami. Cudne! A kolory rafy koralowej – bajeczne!
















Jest jeszcze wiele innych, ciekawych miejsc w LORO PARK, choćby przeszklona klinika weterynaryjna lub centrum hodowlane, gdzie można podglądać małe, wykluwające się ptaki, Kinderlandię – plac zabaw dla dzieci czy kino 3D. 

LORO PARK to niezwykłe miejsce! Cieszę się, że mogłam je odwiedzić, choć pewnie wszystkie zwierzęta, mimo wspaniałych warunków i dobrej opieki, wolałyby żyć na wolności!